206علامّه نراقى مىگويد: چنين افرادى از انسانيت دورند. بهرهاى از ايمان نبردهاند و مستحق عقاب و عذاب دنيا و آخرتند، چرا كه سخنان دروغ را ترويج مىدهند؛ آزادگى را از انسانهاى آزاده مىگيرند؛ پردههاى حيا را مىدرند و عيوب انسانهاى مؤمن را جستوجو مىكنند تا اشرار را بخندانند. 1
خندۀ تمسخرآميز
صحرانشينى، سوار بر بچهشتر چموش خود به حضور پيامبر (صلى الله عليه و آله ) آمد و سلام كرد. مىخواست نزديك بيايد و از آن حضرت سؤال كند؛ ولى شترش فرار مىكرد و به عقب برمىگشت و او را از حضرت دور مىكرد. اين عمل سه بار تكرار شد.
اين منظره، باعث خندۀ عدهاى از اصحاب حاضر در آنجا شد. خندۀ تمسخرآميز آنان، مرد عرب را ناراحت كرد. چموشى شتر هم بر عصبانيتش مىافزود. بالاخره اين دو جريان، دست بهدست هم دادند و مرد عرب با ضربهاى شديد، شتر را كشت.
اصحاب، به رسولخدا (صلى الله عليه و آله ) گفتند: «آن عرب، شتر خود را كشت». پيامبر (صلى الله عليه و آله ) فرمود: «
نَعمَ واَفواهُكمُ ملأي مِنْ دَمِهِ » 2؛ «آرى؛ ولى دهانهاى شما پر از خون شتر است»؛ يعنى شما با خندههاى بىجا و تمسخرآميز خود آن عرب نادان را عصبانى كرديد و او چنين جرمى مرتكب شد؛ شما در خون آن حيوان بينوا شريك هستيد.
روشهاى مبارزه با تجاوز به حيثيت ديگران
زنگار گناه و پيروى از هوس، به تدريج جان پاك و فطرت خدادادى را آلوده مىكند و آدمى را به انحراف مىكشاند. انسان در زندگى خود، خواه ناخواه، عيبها و كاستىهايى دارد كه خود بهتر از ديگران، آنها را مىشناسد. هواهاى نفسانى، هميشه