205 ( وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنٰاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتٰاناً وَ إِثْماً مُبِيناً ) (احزاب: 58)
و آنان كه مردان و زنان با ايمان را در برابر گناهى كه مرتكب نشدهاند آزار مىدهند، بار بهتان و گناه آشكارى را به دوش كشيدهاند.
امام صادق (عليه السلام ) فرمود:
الغيبةُ انْ تَقولَ في أخيكَ ما قَد سَتَرَهُ اللهُ عَليه فَأمّا إذا قُلتَ ما لَيْسَ فيه فَذلكَ قَوْلُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ
فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتٰاناً وَ إِثْماً مُبِيناً . 1
غيبت آن است كه دربارۀ برادرت چيزى بگويى كه خداوند آن را پوشانده است، اما اگر چيزى بگويى كه در او وجود نداشت، اين عمل مصداق قول خداوند است كه مىفرمايد حقاً تهمت زدهاند و مرتكب گناه آشكارى شدهاند.
ه) مسخره كردن
تمسخر، از گناهانى است كه سبب هجوم و تعرض به آبروى ديگران مىشود. اين عمل زشت به شخصيت ديگران آسيب مىرساند.
تمسخر عبارت است از بيان گفتار يا رفتار يا صفات و خلق ديگران، با زبان، قلم، يا فعل و اشاره به صورتى كه از اين عمل ديگران بخندند. 2 به طور معمول، چنين كارى با اذيت، تحقير و آگاه كردن بر عيوب ديگران همراه است و اگر در غياب فرد مسخره شده واقع شود، با غيبت نيز همراه هست.
انگيزۀ انجام چنين عملى، يا دشمنى با شخص مسخره شونده است يا تكبر و كوچك نمودن شخص. در مواقعى شخص قصد دارد با اين عمل، ديگران را بخنداند تا به دنياى مادى آنان دست يابد.