192امام صادق (عليه السلام ) فرمود:

انّ حُبَّنا اهلَ البَيتِ لَيُنْتَفَعُ به في سَبعِ مَواطِنَ عَنداللهِ وَعِندَ المَوتِ وَعِندَ القَبرِ وَيَومَ الحَشرِ وَعِنَد الحَوضِ وَعِندَ الميزانِ وَعِندَ الصِّراطِ. ¹

دوستى ما اهل‌بيت در هفت موضع سودمند است. نزد پروردگار، هنگام مرگ، در قبر، روز حشر، كنار حوض كوثر، هنگام حساب و هنگام عبور از صراط.

اين سرمايه و نعمت ارزشمند، نيازمند حفاظت است. در غير اين صورت از ما گرفته خواهد شد. امام على (عليه السلام ) در كلام آموزنده‌اى مى‌فرمايد:

انّ للهِ في كُلِّ نِعمَةٍ حَقّاً فَمَنْ أدّاهُ حَفِظَها وَمَنْ قَصَّرَ عَنهُ خاطَرَ بِزَوالِ نِعمَتهِ. ²

خدا، در هر نعمتى حقى دارد. كسى كه حق خدا را ادا كند، خدا آن نعمت را برايش حفظ مى‌كند و كسى كه در اداى حق خدا كوتاهى كند، خود را در معرض خطرِ از دست‌دادن نعمت قرار داده است.

حفظ نعمت، در گام اول نيازمند به شناخت خود نعمت و در گام دوم، شناخت ولى نعمت است. براى آنكه ارزش نعمتى را خوب بدانيم، بايستى اهميت آن را در زندگى خود خوب بشناسيم و به تأثير آن نعمت در زندگى دنيايى و آخرتى دقت كنيم.

نعمت پيروى از اهل‌بيت و در زمرۀ پيروان آنان قرار گرفتن، برترين افتخار است كه بايستى ارزش آن را به خوبى شناخت و در حفظ آن كوشيد.

انس بن مالك، از نبى مكرم اسلام (صلى الله عليه و آله ) نقل مى‌كند كه حضرت فرمود:

يَدخُلُ مِنْ امّتي الجَنَّةَ سَبعُونَ الفاً لا حِسابَ عَلَيهم ثُمّ الْتَفَتَ الَى عَلِيٍّ (عليه السلام )

فَقالَ: مِنْ شِيعَتِكَ وَ انتَ امامُهُم. ³