190آبروى ديگران مواجه هستيم كه به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
الف) حمل به صحت كردن؛
در جريان افك، منافقين به يكى از همسران پيامبر، نسبت ناروايى دادند تا اينگونه آبروى پيامبر را بريزند. قرآن كريم در اينباره مىفرمايد:
( لَوْ لاٰ إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِنٰاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً وَ قٰالُوا هٰذٰا إِفْكٌ مُبِينٌ ) (نور: 12)
چرا هنگامى كه آن [بهتان] را شنيديد، مردان و زنان مؤمن، گمان نيك به خود نبردند و نگفتند: اين بهتانى آشكار است؟
در بازگشت از نبردى، يكى از همسران پيامبر، از كاروان عقب ماند. سپس بر مركب يكى از همراهان سوار شد و به قافله رسيد. برخى نادانان، به همسر پيامبر تهمت زدند. قرآن، در اين زمينه هشدار مىدهد كه بىدليل بهتان نزنيد و عمل آن فرد مسلمان كه همسر پيامبر را به قافله رساند، حمل بر صحت كنيد؛
ب) دورى كردن از افرادى كه به آبروى ديگران تعرض مىكنند؛
برخى از افراد، بدىهاى مردم را مىبينند و مهم مىشمرند؛ ولى خوبىها را نمىبينند يا نمىخواهند ببينند. اگر هم ديدند، آن را ناچيز و اعتنا نكردنى تلقى مىكنند. آنان همواره در جستوجوى زشتىهاى مردمند و پيوسته اين بدىها را براى ديگران نقل مىكنند و آبروى مردم را مىبرند. اسلام همنشينى با چنين افرادى را منع كرده است. امام على (عليه السلام ) مىفرمايد: «
لِيَكُنْ ابغَضُ الناسِ الَيكَ وَاَبَعدُهُم مِنكَ اطلَبَهُم لِمَعايِبِ النّاسِ » 1؛ «بايستى دشمنترين افراد نزد تو و دورترين اشخاص از تو كسانى باشند كه در عيبجويى از مردم اصرار مىورزند»؛
ج) پاداش بهشت براى كسى است كه از آبروى برادران دينى خود دفاع مىكند؛