189همان‌طور كه تعدّى به مال مسلمان و ريختن خون او حرام است، ريختن آبروى او هم حرام است. رسول گرامى اسلام (صلى الله عليه و آله ) فرمود: «

انَّ اللهَ حَرَّمَ مِنَ المُسلمِ دَمَه وَمالَه وَ عِرضَه » ¹؛ «خداوند، تعدى به مال و ريختن خون و آبروى مسلمان را حرام كرده است».

د) حفظ آبروى مسلمان، باعث پوشش گناهان در روز قيامت مى‌شود؛

امام سجاد (عليه السلام ) فرمود:

مَن كَفَّ عَن اعراضِ المُسْلمينَ اقالَ اللهُ عَثرتَه يَومَ القيامَةِ. ²

هركس از لطمه زدن به آبروى مسلمانان خوددارى كند، خداوند روز قيامت از لغزش او در مى‌گذرد.

ه) آتش جهنم، نتيجۀ ريختن آبروى مؤمن است؛

رسول مكرم اسلام (صلى الله عليه و آله ) فرمود:

مَنْ وَقَعَ في عِرضِ اخيه المُؤمن وَحَمَلَ النّاسَ عَلى ذلك فَقَدْ تَعَلَّقَ بِغُصنٍ مِنهُ (أغصانِ شَجَرة الزَّقُوم). ³

كسى كه دربارۀ [ريختن] آبروى برادر مؤمنش چيزى مطرح كند و مردم را به اين امر سوق دهد، به شاخه‌اى از شاخه‌هاى درخت زقوم آويزان شده است.

3. دفاع از آبروى ديگران

در منابع دينى اسلام آمده است كه فرد مسلمان، افزون بر اينكه نبايد آبروى ديگران را بريزد، مسئوليت دفاع از آبروى مؤمنان را نيز دارد. اگر در مجلسى، گفت‌وگويى، باعث آسيب ديدن آبروى ديگران شود، مؤمن بايستى مانع از ادامۀ سخن شود و اگر نتوانست، از مجلس برود. در منابع دينى، با آموزه‌هاى گوناگونى در رابطه با دفاع از