182كوچكترين آسيبى وارد شود؛ مگر اينكه خودش نتواند حيثيت خود را حفظ كند و مرتكب اعمالى شود كه آبرويش را از بين ببرد.
اسلام، براى حفظ آبرو و شخصيت افراد جامعۀ اسلامى، وظايف متعددى را برعهدۀ فرد فرد مسلمانها قرار داده و در فرصتهاى مناسب، آنها را با عبارتهاى گوناگون گوشزد كرده است؛ از جمله اينكه اگر مسلمانها ببينند فرد مسلمانى - به عمد يا به اشتباه - مرتكب گناهى شده است و در اين كار متجاهر محسوب نمىشود، وظيفه دارند آن را نزد ساير مردم آشكار ننمايند تا شايد بعدها كه از عمل زشت خود توبه كرد، آبرو و موقعيت اجتماعى او از دست نرود.
يكى از مؤلفههايى كه مىتواند در حفظ سلامت روانى نقش داشته باشد، احساس آبرو و شخصيت آحاد جامعه است. كسى كه براى خود ارزش قائل نيست و آبروى خود را در معرض خطر قرار مىدهد، ديگران نيز به خود اجازه مىدهند به شخصيتش بىاحترامى كنند و اين عمل، به سلامت روانى انسان آسيب مىزند.
واژۀ آبرو و مترادفهاى آن
واژۀ آبرو، مركب از «آب» و «رو» (روى)، به معناى اعتبار، حرمت، شرف و وجاهت است. معادل عربى آن، «عِرض» و «ماءالوجه» است. در روايات براى اين معنا بيشتر واژۀ «عِرض» به كار رفته است. البته در قرآن هيچكدام از اين دو واژه نيامده است. در قرآن كريم، واژۀ وجيه به معناى آبرومند، فقط دو مرتبه آمده است. قرآن، دربارۀ بشارت ملائكه به حضرت مريم (عليها السلام) ، به سبب ولادت حضرت عيسى (عليه السلام ) و آبرومندى او نزد پروردگار مىفرمايد: 1
( إِذْ قٰالَتِ الْمَلاٰئِكَةُ يٰا مَرْيَمُ إِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيٰا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ) (آلعمران:45)