126خودآرايى و جلوهگرى نكردن، مىداند:
( وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لاٰ تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجٰاهِلِيَّةِ الْأُولىٰ ) (احزاب: 33)
و [اى زنان پيامبر!] در خانههاى خود بمانيد و همچون دوران جاهليت نخستين [در ميان مردم] ظاهر نشويد.
اگر چه خطاب آيه به همسران پيامبر (صلى الله عليه و آله ) است، ولى مختص آنان نيست و تمام زنان مسلمان را شامل مىشود. در اين آيه خداوند از زنان مىخواهد يا در خانه بنشينند يا حضور آنان در جامعه همراه با تبرج نباشد. واژه تبرج، از برج گرفته شده و به اين معناست كه فرد خود را مانند قلعه در معرض تماشاى ديگران قرار ندهد و تمام رفتارها اعم از آرايش، پوشش و حرف زدن او همراه با حيا و عفت باشد.
متأسفانه در دوران ما، جاهليت با ابزار مدرن ظهور كرده است و زنها حتى در سرزمين وحى، تبرج مىكنند. آنان با پوشيدن مدهاى جديد وارد جامعه مىشوند. روسرىهاى تورى و بدننما يا شالهاى كمعرض سر مىكنند كه جلو و پشت سر را نمىپوشاند. مانتوهاى خفاشى مىپوشند كه از دو طرف تا زير بغل باز است. از عطرها و ادكلنهايى با بوى تند استفاده مىكنند كه پس از گذشتن مسافتى از كوچه و خيابان، بوى آن باقى مىماند. استفاده افراطى از تلفن همراه در كوچه و خيابان و داشتن گفتوگوهاى خصوصى و بلند در اجتماع و ميان مردم و قهقهههاى زنان و دختران، از تبرجهاى دوران ماست.
قرآن كريم، شيوه حضور زنان عفيف را در عرصه اجتماع، اينگونه ترسيم مىكند: ( فَجٰاءَتْهُ إِحْدٰاهُمٰا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيٰاءٍ ) ؛ «ناگهان يكى از آن دو [دختر] به سراغ او آمد، در حالى كه با نهايت حيا گام بر مىداشت». (قصص: 25)
رفتار زنان، بايد عفيفانه و عارى از هرگونه خودنمايى و جلوهگرى باشد؛ چنانكه دختر شعيب وقتى بهدنبال موسى (عليه السلام ) آمد، با حيا و وقار راه مىرفت.