98
شفاعت
«شفاعت» از ماده «شفع» به معناى جفت است. علت اينكه به وساطت شخص براى نجات گناهكار شفاعت گفته مىشود، اين است كه مقام و موقعيت شفاعتكننده و نيروى تأثير او، با عوامل نجاتى كه در وجود شفاعتشونده هست (هر چند كم و اندك باشد) به ضميمه و كمك هم، موجب خلاص شخص گناهكار مىگردند.
شفاعت، يكى از اصول مسلم اسلام است كه همه فرق مسلمان به پيروى از آيات قرآن و روايات، آن را پذيرفتهاند. هرچند در نتيجه شفاعت با هم اختلاف نظر دارند.
حقيقت شفاعت اين است كه انسان گرامى كه در نزد خداوند، قرب و مقامى دارد، از خداى متعال خواهان بخشودگى گناهان و يا ارتقاع درجه انسانى ديگر گردد و از راه اولياى خدا و بندگان برگزيده او رحمت و آمرزش و فيض الهى به مردم برسد. همانگونه كه هدايت الهى كه از فيضهاى خداوند است، در اين دنيا از راه پيامبران و كتب آسمانى او به مردم مىرسد، آمرزش الهى نيز در قيامت، از همين راه به گناهكاران مىرسد
رسول گرامى(ص) فرمودند: «پنج چيز به من ارزانى شد ... و شفاعت به من عطا شد، پس آن را براى امت خود ذخيره نمودم». 1
در احاديث اسلامى دعاى مسلمان در حق مسلمان ديگر شفاعت شمرده شده است. ابنعباس از پيامبر نقل مىكند كه هرگاه مسلمانى