91
توسل
«توسل» در لغت به معناى چيزى است كه انسان به سبب آن به مقصود خود رهنمون مىشود. 1 در اصطلاح به اين معناست كه بنده، چيزى يا شخصى را نزد خداوند واسطه قرار دهد تا او وسيله قرب و نزديكىاش به خدا گردد. 2
يكى ديگر از عقايد مسلّم اسلامى، كه وهابيت آن را انكار مىكند، توسل است.
«عبدالعزيز بن باز» مفتى سابق سعودى مىگويد:
توسل به جاه و بركت يا حقِ كسى، بدعت است، ولى شرك نيست؛ از همين رو هرگاه كسى بگويد: «اللّهم إنّي أسألك بجاه أنبيائك أو بجاه وليك فلان أو بعبدك فلان أو بحقّ فلان أو بركة فلان» جايز نيست، بلكه بدعت و شرك آلود است. 3
«شيخ صالح بن فوزان» مىگويد:
هركس به خالق و رازق بودن خداوند ايمان آورد، ولى در عبادت واسطههايى بين خود و خداوند قرار دهد، در دين خدا بدعت گذارده است... و اگر به وسائط متوسل شود (به جهت جاه و مقام آنان) بدون آنكه آنان را عبادت كند، اين بدعت حرام و وسيلهاى از وسائل شرك است... 4