61 در حالات ائمه معصومين(عليهم السلام) آمده است كه هرگاه زمان نماز فرا مىرسيد، اندامشان به لرزه درآمده، رنگ چهرهشان دگرگون مىشد، وقتى علت آن را جويا مىشدند، مىفرمودند: «وقت اداى امانتى رسيده كه آسمانها و زمين و كوهها زير بار آن نرفتند و آن را برنتافتند». 1
اميرالمؤمنين(ع) در فرمانى به محمد بن ابىبكر - آنگاه كه او را والى مصر قرار داد - چنين نوشت:
نماز را در وقت تعيينشده آن، بهجاى آور. نه به خاطر فراغت و بىكارى در انجام آن شتاب كن و نه به بهانه كار آن را به تأخير بيانداز. بدان كه همه اعمال تو بسته به نماز تو است. 2
امام صادق(ع) مىفرمايند: «فضيلت نماز اول وقت بر آخر وقت، همچون فضيلت و برترى آخرت بر دنياست». 3
يكى از ياران امام رضا(ع) مىگويد:
به همراه امام رضا(ع) حركت مىكردم و كسى همراه ما نبود، وقت نماز رسيد، امام(ع) فرمود: «اذان بگو تا با هم نماز بخوانيم. گفتم: آقا صبر كنيد تا افراد ديگرى هم بيايند و همه با هم نماز بخوانيم، امام فرمود: هرگز نماز را از اول وقت بدون عذر تأخير مينداز. 4
راوى مىگويد در نامهاى به امام باقر(ع) از تمام خواندن نماز در حرمين سوال نمودم، حضرت(ع) در جواب نوشت: