463تصريح به لعن او مى‌كند... و به راستى چرا اين‌گونه نباشد و حال‌آنكه او فردى قمارباز و دائم‌الخمر بود. 1
باتوجه به اين زمينه‌ها، پس از احمدبن‌حنبل، حنابله از شدت تعصب خود كاستند و به تدريج با فضاى شيعى بغداد - كه نتيجه روى كار آمدن آل‌بويه بود كنار آمدند. آنها در ابتدا، مقاومت زيادى مى‌كردند و در طول 150 سال، با - كسانى كه مراسم عاشورا برگزار مى‌كردند، درگير مى‌شدند، اما نشر فضايل امام على (ع) و اهل‌بيت عليهم السلام در ميان آنان - كه با احمد بن حنبل آغاز شده بود - از تعصب آنها كاست. به هر روى، با فروكش كردن نزاع‌ها در قرن ششم، نگارش كتاب‌هايى درباره اهل‌بيت عليهم السلام در ميان حنابله شدت يافت و اثرات تعديل در تسنن حنبلى، در رويارويى با ائمه اهل‌بيت عليهم السلام ، بيش از پيش آشكار شد. برخاستن «سبط ابن جوزى» از خاندان ابن‌جوزى - كه خود حنبلى سرسختى بود - تعديل در حنابله بغداد را تأييد مى‌كند. كتاب «تذكرة الخواص» او يكى از بهترين شواهد ايجاد تعادل در تسنن افراطى است، هرچند سنى‌هاى متعصب، او را شيعه دانسته‌اند، اما او چنان مى‌نمايد كه گويى در مرز تشيع و تسنن ايستاده است. «ابوالفضل يحيى بن سلامة الحصكفى» در قرن ششم، نمونه ديگرى است؛ به نقل از «ابن طولون»، او قصيده‌اى در مدح دوازده امام سروده است و قصيده‌اى هم در رثاى اباعبدالله الحسين (ع) دارد. به درخواست «بدرالدين لؤلؤ»، حاكم امامى مذهب موصل، ابومحمد عبدالرزاق بن عبدالله بن ابى بكر عزالدين اربلى (660 ه .ق)، مجموعه‌اى از فضايل اميرمؤمنان (ع) را فراهم كرد. «ابومحمد عبدالعزيزبن محمد بن مبارك حنبلى جُنابذى» (611ه .ق) نيز كتاب «معالم العترة النبوية و معارف أهل البيت الفاطمية العلوية» را در شرح حال امامان (تا امام يازدهم)