455
2. صحابه در نقش مدافع قيام امام حسين (ع)
سياستى كه بنى اميه پس از شهادت امام حسين (ع) براى تبرئه خود در پيش گرفت، سه ركن اساسى داشت:
الف) جدا كردن حساب امام حسين (ع) از پيامبر اكرم (ص) و اصل اسلام. آنها سعى داشتند، امام حسين (ع) را شخصى معمولى معرفى كنند كه براساس خواست‌هاى شخصى با حكومت درگير و كشته شده است؛ از اين‌رو، كشتن وى، به رابطه قاتلانش با اسلام و پيامبر اسلام خدشه‌اى وارد نمى‌كند.
ب) ماجراى كربلا و كشته شدن امام حسين (ع) را به مقدرات الهى نسبت مى‌دادند؛ در نتيجه قاتلان آن حضرت، اگر چه در ظاهر، عمل بسيار زشتى انجام داده بودند، اما در حقيقت عامل اجراى تقدير بودند و گناه‌كار اصلى، خود امام حسين (ع) بودند كه با حركت خود، اين واقعه را به وجود آوردند.
ج) امويان خاصه شخص يزيد از رخ‌دادن اين حادثه اظهار نارضايتى مى‌كردند و مردم كوفه و ابن زياد را مقصر جلوه مى‌دادند.
در برابر سياست تزوير بنى‌اميه، اهل بيت و رجال سرشناسى كه از زمان رسول‌خدا (ص) باقى مانده بودند، در موضع‌گيرى‌هاى خود تلاش مى‌كردند:
يك - نسبت امام حسين (ع) با اصل اسلام را براى مردم تشريح كنند؛ به‌طور مثال: «يزيد بن ارقم»، «انس بن مالك» و «ابوبرزه اسلمى» از اصحاب رسول خدا (ص) در مجلس ابن‌زياد و يزيد معترض شدند و از علاقه شديد رسول خدا به امام حسين (ع) سخن گفتند و همچنين امام سجاد (ع) درخطبه‌اى كه در مسجد دمشق خواندند، روش‌هاى مختلف ارتباط محكم امام حسين (ع) با اركان اسلام را بيان كردند. 1