416حكم بن ابى‌العاص، كينه شديدى از پيامبر (ص) در دل داشت. او در دوره جاهليت، همسايه رسول خدا (ص) بود و از دشمن‌ترين همسايه‌ها و آزار و اذيت كننده‌ترين آنها بود. 1 پيامبر خدا (ص) درباره «حَكَم» پيش‌بينى‌هايى كردند كه ماحصل آنها چنين است: «به زودى اين مرد با كتاب خدا و سنت پيامبر (ص) مخالفت خواهد كرد و از نسل وى فتنه‌جويانى به‌دنيا مى‌آيد كه دود فتنه آنان به آسمان مى‌رسد». 2 پيامبر (ص) درپى كينه‌توزى‌ها و آزار و اذيت‌هاى وى، به طائف تبعيدش كردند و فرمودند: «تا زنده‌اند در تبعيدگاه بمانند». 3 اما عثمان در دوره خلافت خود، او را به مدينه آورد و از اموال مسلمانان بخشش‌هاى فراوانى به او و فرزندانش كرد. 4 حَكَم تا سال 32 ه .ق زندگى كرد و در پايان همين سال از دنيا رفت. فرزندش «مَروان» بر جنازه‌اش نماز گزارد و در بقيع دفن شد.
44. سمرة بن جندب: مكنّى به ابوسليمان، در سال دوم يا سوم هجرى مسلمان شد، اما از آغاز، به فرايض بى‌مبالاتى داشت. داستان درخت خرماى او در باغ يك انصارى و نيز تردد بى‌اجازه او در آن باغ و مزاحمت‌هايش براى شخص انصارى در تاريخ ثبت شده است كه ناچار رسول خدا (ص) دستور كندن درخت را صادر فرمود. 5 او در خلافت خليفه دوم به فروش خمر مى‌پرداخت و به دستور معاويه، آياتى را كه در فضيلت على (ع) آمده بود، در شأن «ابن ملجم» آورد و رواياتى را به پيامبر خدا (ص) نسبت داد كه داستان‌هاى مفصّلى دارد. 6 او عمرى طولانى داشت و در سال 58 يا 59 ه .ق درگذشت. برخى محل دفن وى را بصره