289و شما مؤمنان بر آنان كه غير خدا را مى‌خوانند، دشنام مدهيد تا مبادا آنها هم از روى دشمنى و جهالت خدا را دشنام دهند.

پيامبر گرامى اسلام (ص) و ائمه اطهار عليهم السلام نيز به شدت دشنام دادن را نهى كرده‌اند؛ رسول اكرم (ص) مى‌فرمايند: « سِبابُ المُسْلمِ فُسُوقٌ » ¹؛ «دشنام به مسلمان، فسق و گناه است».

در جنگ صفين وقتى به اميرمؤمنان على (ع) گزارش دادند كه برخى از ياران وى به شاميان ناسزا مى‌گويند، حضرت آنان را فرا خواندند و چنين فرمودند:

إِنّي أَكرَهُ لَكُمْ أَنْ تَكُونُوا سَبّابِينَ وَلكِنَّكُم لو وَصَفْتُم أَعْمالَهمْ وَذَكَرْتُمْ حالَهمْ، كانَ أَصْوَبَ في الْقَولِ وَأَبْلَغَ فِي الْعُذْرِ. ²

دوست ندارم دشنام دهنده باشيد، اما اگر كردار آنان را بازگو كنيد و روش آنان را تشريح كنيد، به حقيقت نزديك‌تر و عذرى رساتر براى شما خواهد بود.

همچنين امام صادق (ع) مى‌فرمايند: « سباب المؤمن كالمُشرِفِ على الهلكة » ³؛ «كسى كه به مؤمن ناسزا بگويد، همچون كسى است كه در پرتگاه هلاكت باشد» .

بنابراين «سب» در اسلام حرام است و هر فرد عاقل و دانايى از دشنام و ناسزاگويى و بد دهانى روگردان است و مرتكب اين فعل نمى‌شود.

حرمت سب خدا و پيامبر (ص) و امامان معصوم عليهم السلام

از فروع مهم مسئله سب، موضوع سب و ناسزاگويى به خدا و پيامبر اسلام و ديگر پيامبران و امامان معصوم عليهم السلام است كه احترام به آنان از هر مؤمن ديگر بيشتر است و سب و دشنام به آنها بعد سياسى، اجتماعى و جنبه جنگ روانى و تبليغاتى دارد. به گواهى تاريخ با ظهور اسلام در مكه و سپس در مدينه، يهوديان سست پيمان و مشركان عهدشكن و