249 جَمِيعاً ؛ «بگو شفاعت تنها از آن خداوند است» (زمر: 44). بنابراين بايد شفاعت را فقط از خداوند درخواست كرد.

پاسخ: اين آيه مخصوص شفاعت بت‌هاست و ارتباطى به شفاعت انبياء و اولياء ندارد. بت‌ها هيچ اجازه‌اى از جانب خدا ندارند، ولى انبياء و اولياء الهى با اجازه خدا حق شفاعت دارند. براساس عقيده مسلمين شفاعت مخصوص خداست ولى اين باور با حق شفاعت پيامبران و صالحان منافات ندارد؛ زيرا شفاعت آنان با اجازه و مشيت الهى است. اين مطلبى است كه از قرآن كريم به روشنى به دست مى‌آيد: مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ ؛ «كيست كه در پيشگاه الهى به شفاعت برخيزد، مگر به فرمان او». همچنين است آيه: مٰا مِنْ شَفِيعٍ إِلاّٰ مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ ؛ «هيچ شفيعى جز به اجازه او نخواهد بود» (يونس: 3). ¹

اين آيات، شفاعت را با اجازه خداوند در طول اراده الهى، جايز مى‌دانند، اما شفاعت بت‌هاى مشركان (در عرض اراده الهى) را رد مى‌كنند.

دليل چهارم وهابيان؛ طلب شفاعت از اولياى الهى در اين جهان، درخواست حاجت از مرده‌اى است كه حس شنوايى ندارد. قرآن مجيد مى‌فرمايد: إِنَّكَ لاٰ تُسْمِعُ الْمَوْتىٰ وَ لاٰ تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعٰاءَ إِذٰا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ ؛ «تو نمى‌توانى مردگان و كران را كه گوش به سخن تو نمى‌دهند تفهيم كنى [و هدايت نمايى]» (نمل: 80).

پاسخ: برخلاف تصور وهابيان، شفيعان واقعى زنده‌اند؛ از اين‌رو مسلمانان در نمازهاى خود پيامبر (ص) را خطاب مى‌كنند و به او سلام مى‌دهند و مى‌گويند: « السلام عليكَ أيها النبي ورحمة اللّه وبركاتُه ». از اين گذشته، در جايى‌كه شهيدان راه خدا به حكم آيات قرآن، زنده و شنوا هستند، به يقين، پيامبر و امامان نيز زنده و شنوا هستند.