203اولين نمونههاى غلو در اسلام، همزمان با رحلت پيامبر اسلام (ص) آغاز شد. «سيد مرتضى» گزارش مىكند كه خليفة دوم «عمربن خطّاب» نخستين كسى بود كه وفات پيامبر (ص) را انكار كرد و بر زنده بودن ايشان اصرار ورزيد. 1
«عبداللهبن سبأ»
عبدالله بن سبأ يهودى الاصل بود. او در زمان خلافت امام على (ع) درباره ايشان غلو ورزيد و ادعا كرد كه آن حضرت، خدا است. گروهى از مخالفان مغرض شيعه، پيدايش تشيع را به وى نسبت مىدهند؛ درحالىكه پژوهشگران و نويسندگان درباره شخصيت تاريخى او اختلافنظر دارند و حتى برخى او را شخصيتى ساختگى مىدانند.
نام عبداللهبن سبأ براى اولينبار در «تاريخ طبرى» آمده است. طبرى از قول «سيفبن عمرو» مىگويد:
او مردى يهودى از «صنعا» از مادرى سياهپوست بود. در زمان عثمان مسلمان شد، به اين قصد كه در پوشش اسلام شروع به فساد كند و اسلام را براندازد. او به شهرهاى مختلف مانند حجاز (مكه و مدينه)، بصره، كوفه و شام سفر كرد و مردم را بر ضدّ حكومت عثمان برانگيخت و آن هنگام، طرفدارانى پيدا كرد و آنها را به سرتاسر مملكت اسلامى براى فسادانگيزى گسيل داشت. ... سرانجام توطئههاى عبداللهبن سبأ و گروه وى كه به «سبئيه» معروف بودند به نتيجه رسيد و مردم از شهرهاى مختلف در مدينه جمع شدند و با تحريك آنان، عثمان را به قتل رساندند. 2
همچنين در حوادث جنگ جمل (سال 36 ه .ق) آمده است:
دو سپاه علي (ع) و بصره براى صلح به توافق رسيده بودند؛ اما سبئيه و قاتلان عثمان