216گرفته است و آن هم اهانت و ستيز با اصولىترين عقايد اسلامى يعنى وجود مقدس پيامبر گرامى اسلام (ص) . به نظر ايشان، در دو سطح مىتوان با چنين توطئههايى مبارزه كرد:
نخست: هر كشور در يك اقدام داخلى از بروز هرگونه تحركاتى كه منجر به اسائهادب به مقدسات ساير اديان شود، جلوگيرى نمايند. همانطور كه مقام معظّم رهبرى با فتواى شرعى خود اهانت به اعتقادات اهل سنت را حرام اعلام نمودند. لكن متأسفانه شاهديم كه از دو طرف افرادى فريب خورده و جاهل اقدام به حركات اهانت آميز مىكنند و افراط گرايى را تشويق مىنمايند كه در نتيجه صميميت و صفاى بين مسلمانان را تهديد مىكنند.
دوم: تلاش براى احترام گذاشتن به اديان توحيدى در سطح بين المللى و همكارى مشترك با ساير اديان.
بنابراين بايد به توافق اصولى دست پيدا كنيم كه بر اساس آن هيچ كس حق و جرأت اهانت به اديان ديگر را نداشته باشد. ايشان به پيشنهاد خود به مقامات واتيكان مبنى بر جلوگيرى از بى احترامى به مقدسات اشاره كردند كه مورد تأييد مقامات واتيكان نيز قرار گرفته است.
ايشان به اين نكته نيز اشاره كردند كه خوشبختانه در كويت آزادىهاى سياسى زياد است و علما و انديشمندان كويتى فراتر از سطح كشورى مىانديشند، لذا در كشور كويت به راحتى مىتوان اينگونه ايدهها را به عمل تبديل نمود. ايشان احساس حضور در بعثهحج كويت را احساس حضور در ميان برادران خود اعلام نمود و بر آمادگى بعثهحج ايرانى در