52او را از شقاوت و ضلالت، برحذر دارند. تشريع شرايع، پاسخى است به همين خواسته فطرى بشر و با هدف فيضرسانى، در عبادات و تكاليف شرعى كه تبلورى خاص دارد. حج يكى از اين شرايع است. خداوند در قرآن مىفرمايد: (لِيَشْهَدُوا مَنٰافِعَ لَهُمْ) ؛ «حجاج بيتالله الحرام از راه دور و نزديك بيايند تا شاهد منافع حج باشند». (حج:28)
اين منافع دو بعد مادى و معنوى دارد. «محمد بن سنان» مىگويد:
از امام على بن موسى الرضا(ع) درباره حج پرسيدم ايشان فرمود: فلسفه حج، ورود در ميهمانى خداى بزرگ و طلب رحمت افزونتر و خروج از معاصى و گناهان و توبه از گذشته اعمال و انتخاب راه و روش صحيح براى آينده است و نيز در سفر حج، اموال خرج مىشود، بدنها به رنج مىافتد و لذات و شهوات نفسانى مهار مىگردند.
بدينسان حجگزاران با انجام حج، به خداى بزرگ تقرب مىجويند و سر تسليم و خضوع و انكسار در برابر او فرود مىآورند و در سرما و گرما، آرامش و امنيت و بيم و هراس، قرب حق را مىجويند.
در موسم حج، همه مردم سود مىبرند و با رغبت و رهبت به خداى سبحان روى مىآورند. رهايى از قساوت قلب، خساست نفس، نسيان ذكر خدا، نوميدى از خير و دلبستن به رحمت او، تجديد حقوق و دور نگهداشتن نفس از فساد از ديگر آثار حج است. همه كسانى كه در شرق و غرب يا در دريا و خشكىاند؛ چه حجگزار و غير آن بهرهمند مىشوند و در تأمين حوائج ساكنان اطراف و ديگر سرزمينها مىكوشند. خداوند