49و مروه را نشانى از لطف بى‌پايان خود قرار داد. قرآن مجيد با اشاره به اين مكان مقدس مى‌فرمايد:

(إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّٰهَ شٰاكِرٌ عَلِيمٌ ) (بقره : 158)

صفا و مروه از شعائر خداست، پس هركس حج و عمره خانۀ خدا به‌جاى آورد، عيبى ندارد كه ميان آن‌دو طواف كند و آن‌كس كه كار نيكى انجام دهد، خداوند سپاس‌گزار و داناست.

وقوف به عرفه در عرصه‌گاهى كه از رضوان الهى لبريز و از توحيد و وحدت آكنده است، زائران منقطع از غيرخدا را به ابتهال و اخلاص وامى‌دارد، كه سر به خاك بندگى‌اش بسايند و بى‌هيچ حجابى پيوند روحانى برقرار كنند، به سلطنت مطلقه‌اش پناه گيرند، فضل و رحمت او را بجويند و به يقين بدانند كه دعايشان به اجابت، مقرون است.

رمى جمره و رجم شيطان در روز عيد و ايام تشريق، سمبل مقاومت در برابر وساوس شيطانى و تحريكات نفسانى است و نشانى است از مبارزه با فساد و انحراف و رهايى از انگيزه‌هاى شر.

شعائر حج با قربانى و نذورات و كفارات احتمالى به سرحد كمال مى‌رسد. قربانى كردن ذبيحه، پيروى از فرامين الهى است و اگر در لباس تقوا انجام شود، پذيرفته خواهد شد. خداوند مى‌فرمايد:

(لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ كَذٰلِكَ سَخَّرَهٰا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلىٰ مٰا هَدٰاكُمْ وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ) (حج: 37)

نه گوشت‌ها و نه خون‌هاى آنها، هرگز به خدا نمى‌رسد، آنچه به او