42خدايا! هيچ امرى جز امر تو و هيچ چيزى جز خير تو نيست و نگاهدارندهاى جز تو نيست. 1
سفر حج را بايد با نيت صادقانه و اطاعت از اوامر الهى آغاز كرد. اصولاً هر عبادتى، بايد نيت صادقانه داشته باشد و قصد امتثال امر شارع مقدس بهجا آورده شود. كسى كه اراده حج دارد، بايد قدرى در نيت خود تأمل كند، هواى نفس را كنار گذارد و غرضش از اين سفر، امتثال امر الهى و رسيدن به ثواب و فرار از عقاب باشد، نه تحصيل اعتبار يا خوف از سرزنش مردم. امام باقر(ع) فرمود: پيامبرخدا بار و وسايل خود را بر روى مركب گذاشت و فرمود: «اين حجى است كه در آن ريا و خودنمايى نيست». 2
فرد با تأمل مىفهمد كه قصدش چيست، اگر معلوم شود كه مقصودش خدا نيست، بايد سعى در اصلاح قصد خود كند. امام صادق(ع) مىفرمايد: «حج دوگونه است: حجى براى خداست و حجى براى مردم، پس كسى كه براى خدا حج بگزارد، خداوند پاداش او را بهشت قرار مىدهد و كسى كه براى مردم حج كند، در قيامت پاداش او بر عهده مردم است». 3
همچنين بايد وصيت تام و تمامى كند و به اطلاع اشخاص خَير و دانا برساند، اسباب مشغله قلبى براى خود فراهم نياورد، تا او را از ياد محبوب باز ندارد، تا جايىكه ممكن است سعى در حلال كردن خرجى خود كند و زيادتر بردارد و از انفاق نيز كوتاهى نكند.