107 مروه، با دعاهاى بلند و باشكوهى كه يادآور روح ملكوتى آخرين سفير وحى الهى است آغاز كند.

زمزم، مركب از دو «زم» و در لغت به معناى آهسته آهسته و يا آب فراوان ¹ آمده است. در اصطلاح نيز نام چشمه يا چاهى در مكه نزديك كعبه است كه پيشينه تاريخى آن به دوران حضرت ابراهيم(ع) باز مى‌گردد. تاريخ‌نويسان پيدايش زمزم را به گونه‌هاى مختلف نقل كرده‌اند؛ امام صادق(ع) فرمود:

چون روز بالا آمد، اسماعيل تشنه شد و آب طلبيد. هاجر در وادى محل سعى ايستاد و ندا داد: آيا در اين وارد همدمى هست؟ و اسماعيل از چشم هاجر پنهان بود. هاجر به بلندى صفا رفت، سراب وادى در نظرش درخشيد و پنداشت كه آب است. به وادى فرود آمد و دويد و چون به محل سعى رسيد [هنوز] اسماعيل از نظرش ناپديد بود.

اين بار، سراب در سوى صفا بر او جلوه كرد، باز هم در پى آب، به وادى فرود آمد و باز هم اسماعيل از نظرش ناپديد بود، دوباره به صفا بازگشت و نگاه كرد. اين كار را هفت‌بار انجام داد. نوبت هفتم كه او بر فراز مروه بود، به اسماعيل نگريست، در حالى‌كه از زير پايش آب، آشكار شده بود. [هاجر] بازگشت و ريگ‌ها را دور آن جمع كرد. چون آب در جريان بود، با آنچه اطرافش قرار داد، آب را جمع