32چيزى برتر از اداى حق مؤمن». بنابراين رعايت حقوق ديگران و اداى آنها، عبادت برتر، بهحساب مىآيد. در روايتى ديگر، امام صادق(ع) به «يونس بن عبدالرحمان» فرمود:
يا يونسُ مَن حَبَسَ حَقَّ المُؤمنِ اقَامَهُ اللهُ عزّوجلّ يومَ القَيامَةِ خَمسَ مَأةِ عَامٍ عَلى رِجلَيهِ حتّى يسِيلَ عَرَقُهُ أو دَمُهُ وَ يُنادي مُنادٍ مِن عِندِاللهِ هذَا الظَّالِمُ الَّذي حَبَسَ عَنِ الله حَقَّه قال فَيوَبَّخُ اربعينَ يَوماً ثُمّ يُؤمَرُ به الى النّارِ. 1
اى يونس كسى كه حق مؤمنى را حبس كند، خداوند روز قيامت پانصد سال او را روى دو پايش نگه مىدارد تا عرقش يا خونش جارى شود. آنگاه منادى از جانب پروردگار ندا مىدهد اين ستمكار كسى است كه حق خدا را حبس كرد. حضرت فرمود: «پس چهل روز توبيخ مىشود. سپس دستور داده مىشود كه بهسوى آتش برده شود».
براساس اين روايت، جايگاه ضايع كننده حقديگران، دوزخ است. البته قبل از آن، بايد چند مجازات را نيز تحمل كند:
اولا : ً بايد پانصد سال روى دو پا بماند كه بر اثر اين مجازات، عرقش (خونش) جارى مىشود.
ثانياً: منادى الهى، او را فردى ظالم و ستمكار معرفى مىكند.
ثالثاً: حبسكننده حق مؤمن، حبسكننده حقالله هم شناخته مىشود؛ زيرا احترام به حقوق مؤمن، از دستورهاى پروردگار است. پس كسىكه از دستور خدا پيروى نكند، حقالله را نيز محترم نشمرده است.
رابعاً: چهل روز توبيخ و مجازات مىشود.