1) . آية الله زنجانى: اگر احتمال بدهيم كه نايب به رعايت شرايط عمل توجه داشته و همچنين سهل‌انگار نيست، حكم به صحت عمل او مى‌شود.

2) . آية الله اردبيلى: مگر آنكه نايب متهم به سهل‌انگارى باشد. آية الله مكارم: احتياط واجب عدم استنابه در اين دو مورد است.

3) . آية الله زنجانى: اگر نايب بخشى از افعال حج را كه نمى‌داند مطابق احتياط به‌جا آورد كافى است.

4) . آية الله اردبيلى: به حاشيه مسأله 118 مراجعه شود. آية الله بهجت، آية الله سيستانى: (با اختلاف تعابير): مگر در صورتى كه جاهل به وجوب باشد؛ يعنى نداند كه حج بر خودش واجب است يا مى‌دانسته ولى غافل است و فراموش كرده، كه در اين دو صورت نيابت وى عيبى ندارد. و اين شرط «شرط صحت اجاره» است نه «شرط صحت حج نايب». آية الله بهجت: اضافه مى‌فرمايد: پس هرگاه درحالى‌كه حج بر خودش واجب بوده و از قبل ديگرى و به نيابت او حجّ نمايد اظهر آن است كه حج او صحيح است و ذمه منوب‌عنه برىء شده است ولى بنابر اينكه اجاره را به نحو ترتّب تصحيح نكنيم، نايب اجرتى را كه قرار داده شده مستحقّ نخواهد شد بلكه مستحقّ اجرةالمثل خواهد بود (اجرةالمثل يعنى نرخ متعارف)، (مناسك، ص37، مسأله 100). آية الله تبريزى، آية الله خويى: ذمّه نايب مشغول به حج واجب منجز نباشد و اين شرط صحت اجاره است، و اگر غافل از استطاعت بود اجاره او صحيح است. (مناسك، م103). آية الله زنجانى: در سال نيابت انجام حجةالاسلام خودش، بر او واجب نباشد و اگر غير حجةالاسلام خودش، حج ديگرى بر او واجب بود، نيابت باطل نمى‌شود، و اين شرط در مورد نيابت در حج است نه اجزاء آن مانند نيابت در طواف يا سعى. آية الله سبحانى: به ذيل مسأله 44 رجوع شود. آية الله صافى، آية الله گلپايگانى: در صحت حجِّ غافل و جاهل اشكال است و احوط عدم اكتفا به حج آن دو است. (مناسك عربى، ص49، مسأله 1). آية الله فاضل: اين شرط معتبر نيست. آية الله مكارم: اگر ذمه او مشغول باشد نيابت او صحيح است هر چند گناه كرده است.

5) . آية الله خامنه‌اى: اما اگر نايب از واجب بودن حج بر خود بى‌خبر باشد بعيد نيست كه حج نيابى او صحيح باشد. (مناسك حج، م79).