1) . آية الله زنجانى: اگر اميد بهبودى ندارد بايد براى انجام حج در اولين سال نايب بگيرد والاّ بايد خودش حج به‌جا آورد ولى فوريت آن ساقط است و مى‌تواند حج را تا خوب شدن به تأخير بيندازد و در هر حال اگر انجام نداد تا فوت شد بايد براى او حج بدهند و اگر وصيت نكرده باشد از اصل تركه او برداشته مى‌شود و همچنين است حكم كسى كه از سال‌هاى قبل استطاعت نداشته است.

2) . آية الله اردبيلى: اگر اميد به بهبود يا پيدا شدن راه ديگرى دارد، نمى‌تواند نايب بگيرد و بايد خودش در وقت تمكن، به حج برود وگرنه بايد نايب بگيرد. آية الله بهجت: در صورت استقرار حج، با فرض يأس از زوال عذر، واجب است استنابه نمايد و با اميد زوال عذر، احوط جمع بين استنابه فورى و لوازم مناسب با احتياط در آن است، و با زوال عذر احوط اعاده با مباشرت است و با تبديل اميد زوال عذر به يأس از آن احوط تجديد استنابه است و با استمرار عذر تا وقت وفات، احوط براى غير مأيوس قضاى از او با تكرار استنابه است. و اما در صورت عدم استقرار حج، پس با فرض يأس از زوال عذر، اظهر وجوب فورى استنابه است و با اميد زوال عذر، احتياط مستحب اين است كه فوراً استنابه كند كه با زوال عذر اعاده با مباشرت مى‌نمايد و احتياط در بقيه بر همان نحو است كه ذكر شد (كتاب حج، ص18 و 19). آية الله تبريزى: اگر اطمينان به تمكن از مباشرت نداشته باشد، بنابر احتياط واجب است كه براى خود نايب بگيرد و چنانچه مى‌داند متمكن از مباشرت نمى‌شود بايد نايب بگيرد و همچنين در فرض بعدى بايد بنابر احتياط نايب بگيرد و وجوب نايب گرفتن مانند وجوب حجّ فورى است. آية الله خامنه‌اى: كسى كه حج بر او مستقر شده، اگر بر اثر پيرى يا بيمارى قدرت رفتن به حج را ندارد و يا براى او حرج و مشقّت دارد و اميدى به بهبودى و قدرت پيدا كردن بر اداى حج بدون مشقّت را - هر چند در سال‌هاى آينده - نداشته باشد، واجب است نايب بگيرد. ولى كسى كه حج بر او مستقر نشده، واجب نيست نايب بگيرد. (مناسك حج، م71) آيات عظام خويى، سبحانى، سيستانى: اگر اميد به تمكن از مباشرت نداشته باشد، واجب است كه براى خود نايب بگيرد. آية الله مكارم: اگر اميد بهبودى نداشته باشد مى‌تواند نايب بگيرد..