89

فصل اول: نبوت

دلايل لزوم نبوّت

خداوند حكيم انسان‌هاى والايى را براى هدايت و راهنمايى بشر برانگيخته و آنان را حامل پيام خويش براى افراد بشر قرار داده است. اينان، همان پيامبران و رسولانند كه واسطۀ جريان فيض هدايت از سوى خداوند به بندگان مى‌باشند، و اين فيض از نخستين روزى كه بشر شايستگى بهره‌گيرى از آن را يافته، از جانب خدا نازل گرديده و تا عصر پيامبر گرامى اسلام(ص) نيز ادامه داشته است. بايد دانست آيين هر پيامبرى نسبت به زمان و امت خود كامل‌ترين آيين بوده است، و اگر اين فيض الهى مستمر نبود بشر به حدّ كمال نمى‌رسيد.

از آنجا كه خلقت انسان، فعل خداى «حكيم» است طبعاً آفرينش او هدف و غرض دارد، و با توجه به اينكه در وجود انسان علاوه بر غرايز كه با حيوان مشترك است، عقل و خرد نيز هست بايد غرض و هدف از خلقت وى، هدفى معقول باشد.