82 إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ إِلاّٰ آتِي الرَّحْمٰنِ عَبْداً (مريم: 93)

هيچ كس در آسمان‌ها و زمين نيست، مگر آنكه به بندگى خداوند رحمان درمى‌آيد.

2. بندگى قانونى، از نظر قوانين اسلام هرگاه مسلمانان پس از فرو نشستن جنگ، كافران را اسير گرفتند، آنان بندگان مسلمانان خواهند شد چنان‌كه قرآن مى‌فرمايد:

وَ أَنْكِحُوا الْأَيٰامىٰ مِنْكُمْ وَ الصّٰالِحِينَ مِنْ عِبٰادِكُمْ وَ إِمٰائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَرٰاءَ يُغْنِهِمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهِ... (نور: 32)

پس مردان و زنان بى‌همسر را همسر دهيد و همچنين غلامان و كنيزان درستكار خود را اگر فقير و تنگدست باشند، خداوند آنان را از فضل خود بى‌نياز مى‌كند، خداوند گشايش‌دهنده و آگاه است.

در اين آيه، براى مسلمانان بندگانى را مطرح مى‌كند. اين بندگى، بندگى وضعى و قانونى است.

3. عبوديت تشريفى، و آن به خاطر احترامى است كه براى طرف قائل است، اميرمؤمنان(ع) مى‌فرمايد: «من علّمنى حرفاً فقد صيّرنى عبداً» ¹؛ «هركس سخنى به من بياموزد مرا بنده خود كرده است».

مسلمانان به عنوان اظهار مهر و مودّت به پيامبران و امامان، خود را بنده آنان معرفى مى‌كنند، يعنى همان‌طورى كه بنده قانونى و وضعى، مطيع مولاى خود مى‌باشد، آنان نيز مطيع آنها هستند.