208 إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً (احزاب: 33)

خداوند فقط اراده كرده است كه پليدى را از شما خاندان بزدايد و شما را پاكيزه گرداند.

مراد از اين تطهير، تطهير مادى نيست كه لباس و بدن آنها پاكيزه گردد؛ زيرا اين افتخارى نيست و همه انسان‌هاى عاقل در اين امر، با آنان شريكند، بلكه مراد، تطهير از رذائل اخلاقى و تمايلات پست و پليد است چنان‌كه مراد از اراده در اين آيه، اراده تشريعى و قانونى نيست؛ زيرا چنين اراده‌اى به همه تعلق گرفته، و خداوند از همه پاكى از زشتى‌ها را خواسته است، ولى در اين آيه به صورت يك ويژگى اين اراده را آشكار مى‌سازد. و اين حاكى از آن است كه اين اراده خاص، غير از آن اراده مطلق و گسترده است كه به همه تعلق گرفته است، بالأخص با كلمه إنما كه حاكى از حصر است، آيه را آغاز كرده است و نشان مى‌دهد كه اين فضيلت، فقط به اين خاندان اختصاص دارد.

براى توضيح بيشتر كه اراده در اينجا، اراده تشريعى نيست، يادآور مى‌شويم كه منظور از اراده تشريعى همان اوامر و نواهى الهى است، مثلاً خداوند از ما نماز و روزه و حج و جهاد را خواسته است. اين اراده تشريعى است، معلوم است كه اراده تشريعى به افعال ما تعلق مى‌گيرد، نه افعال خداوند درحالى‌كه در آيه فوق، متعلق اراده، افعال خداست، مى‌گويد: خدا اراده كرده است كه پليدى را از شما بزدايد، بنابراين چنين اراده‌اى بايد تكوينى باشد، و مربوط به خواست خداوند در عالم تكوين.