469 نمايند و اخلاص را فراموش نكنند و آن را شعائرى بدانند كه محافظت بر آن ضرورت دارد، و اهمال از آن، حرام و نامشروع است». 1
آن شعائر شد مناسك بالتّمام
خاص يا باشد به بُدن اندر كلام
اشتران كآرند يعنى بهر نَحر
خوب و فربه از هر آن وادى و شهر
مرشما را اندر آنها سودهاست
تا به وقت نام برده كآن هدى است 2
«آنه مارى شيمل» مى‌نويسد: جايگزين يك قربانى حيوانى به جاى قربانى انسانى در مركز داستان آمادگى و ميل [حضرت] ابراهيم(ع) به قربانى ساختن پسر خود قرار داشت... اين، سرآغاز عصر جديد كنار گذاشتن قربانى از نوع انسان را مسلمانان در روز عيد اضحى، در دهم ماه ذى‌حجه، در خلال سفر به مكه و يا در موطن خويش، جشن مى‌گيرند.
منتقدين جديد و نيز برخى از مسلمان‌ها همواره پرسيده‌اند كه چرا اين همه اتلاف گوشت حيوانات در مراسم حج اتفاق مى‌افتد... آيا در عصر ما منطقى‌تر نيست كه به عوض توزيع گوشت و چرم و پوست، پول آن را به فقراى محتاج بدهند؟ اما فقهاى الهى بر قربانى كردن به عنوان يكى از شعائر الهى، تأكيد مى‌كنند و اصرار مى‌ورزند؛ زيرا به اعتقاد ايشان، تنها در اين صورت است كه نيت واقعى شخص قربانى‌كننده در يادآورى خاطره جايگزينى يك حيوان به جاى يك قربانى از جنس انسان، توسط مؤمنين، از نو به نمايش در مى‌آيد. گوسفند و يا قوچى كه قربانى شده - به اعتقاد بعضى از مؤمنين - در روز قيامت ظاهر خواهد شد تا صاحب خود را از روى پل صراط به بهشت راهنمايى كند. 3