291 و مركز امن قرار داديم و (به مردم گفتيم)، از مقام ابراهيم، عبادتگاهى براى خود انتخاب كنيد.
پشت مقام ابراهيم رو به كعبه، و رو به اجزائى از كعبه: حجر الاسود، ملتزم، مقام ابراهيم، حجر اسماعيل، ناودان رحمت و...، همه را مىبينى، و بالأخره كعبه را كه الگو است و نماد؛ الگوى هر چيزى كه بايد به خدا تعلق داشته باشد. دو ركعت نماز؛ نمازى كه آرزو مىكنى هرگز به پايان نرسد. مقام ابراهيم را مصلى ساختن، در عين حال كه از نظر مادى و فيزيكى واجب است، ضرورتى است كه بايد از بُعد معنوى نيز مدّنظر قرار گيرد و حاجى خود را در جايگاه ابراهيم(ع) ببيند و بيابد و آرزو كند كه چون او نماز بخواند و در طى مناسك حج، به خصوص لحظه ديدار كعبه، طول طواف، نماز در پشت مقام، وقوفها و بيتوته در منا، زمان بسيار سريعتر از هميشه مىگذرد. اى كاش مىشد زمان را متوقف كرد تا سجده را طولانىتر، ركوعها را طولانىتر نمود.
در طول تمامى مناسك حج و در جاى جاى مكه مكرمه و مدينه منوره، احساس قرابت و همراهى و گام نهادن در جاى پاى پيامبران و رسول خدا(ص) و ائمه معصوم(عليهم السلام) رهايت نمىكنند. گرچه برخىها، به هر حال، از تغييرات كالبدى و ساختمانها سخن مىگويند و اينكه اين فضاها و حال و كالبد، فضاها و حال و كالبد و مصالح آن دوران نيستند. از اين سخنان دلتنگ مىشوى. اما وقتى در نماز طواف، پشت مقام ابراهيم، سر به سجده مىگذارى، آرامشى ژرف وجودت را فرامىگيرد كه حتى اگر آن حرفها راست هم باشد، اينجا همانجايى است كه حجت زنده و بر حق خداوند [حضرت مهدى(عج)] در آن گام برمىدارد و بر زمينش به نماز و سجده مىنشيند و تو اينجا در نماز طواف، بىشك با حجت حق و امام زمانت(عج) همراه شدى». 1
«بارى نماز در مقام ابراهيم اعتراف به عبوديت است، قرار گرفتن در مقام بندگى