273بيشتر مردم به اين مرتبه از طواف نمى‌رسند، مأمورند كه تا اندازه امكان به آن تشبّه كنند تا مشمول اين مضمون شوند كه هركس به قومى شباهت پيدا كند، از آنها شمرده مى‌شود. در بسيارى از موارد، تشبّه، شدّت مى‌يابد تا آنجا كه در حكم و جايگاه همان كسى قرار مى‌گيرد كه به او شباهت پيدانمود. ¹

امام صادق(ع) مى‌فرمايد:

همراه پدرم در حجره نشسته بودم. ايشان به نماز برخاست. در اين لحظه مردى وارد شد. پدرم نمازش را تمام كرد و سلام داد. آن مرد از پدرم پرسيد: «سؤالى دارم كه كسى جز شما جواب آن را نمى‌داند: راز و علت طواف خانه خدا چيست؟ چرا مسلمانان بايد گرداگرد كعبه بچرخند؟» پدرم فرمود: «آن‌گاه كه خداوند عزّوجل ملائك را به سجده فرمان داد، آنان ابتدا اين امر را رد كردند و گفتند: ( أَ تَجْعَلُ فِيهٰا مَنْ يُفْسِدُ فِيهٰا وَ يَسْفِكُ الدِّمٰاءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ )؛ «آيا كسى را در آن قرار مى‌دهى كه فساد و خونريزى كند؟ حال آنكه ما تسبيح و حمد تو را به جا مى‌آوريم و تو را تقديس مى‌كنيم [و براى جانشينى شايسته‌تريم]». (بقره:30) خداى تعالى در پاسخ فرمود: ( إِنِّي أَعْلَمُ مٰا لاٰ تَعْلَمُونَ )؛ «من حقايقى را مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد». (بقره: 30) خداوند بر آنها خشم گرفت، و فرشتگان الهى درخواست توبه كردند. خداوند آنها را به طواف بيت معمور فرمان داد. آنها هفت سال طواف كردند، استغفار نمودند و توبه كردند. خداوند توبه آنها را پذيرفت و سپس كعبه را روى زمين مستقر كرد و طواف آن را توبه و طهارت بنى‌آدم قرار داد. خداوند، توبه را دوست دارد، پشيمانى بندگان را