185 الحسنى» منتظر بود تا ميرازى شيرازى به محض ورود به مكه، به كاخ سلطنتى شرفياب شود. ولى بر خلاف انتظار او، پيشواى شيعيان وارد مكه شد، اعمالش را انجام داد و كوچكترين اعتنايى به پادشاه نكرد. شريف عبدالله الحسنى فردى را خدمت ميرزاى شيرازى فرستاد تا ضمن ابلاغ سلام وى، به ايشان گوشزد كند كه شاه منتظر ديدار اوست؛ همانگونه كه بسيارى ديگر از علماى فرقههاى مسلمانان، به ديدار شاه شتافتهاند يا انتظار اجازه ملاقات وى را مىكشند. ميرزاى شيرازى به فرستاده شاه حجاز فرمود: سلام گرم ايشان را «عليك السلام» مىگويم، ولى نبايد انتظار داشته باشد به ديدارش بيايم. او بداند كه «بدترين دانشمندان اين امت، آنانند كه به دربار سلاطين رفتوآمد كنند و بهترين حكمرانان كسانىاند كه به محضر علما بروند». پيغامرسان، سخن ميرزاى شيرازى را به پادشاه حجاز رساند. پادشاه كه سخن ميرزا را در اوج متانت و اتقان يافت، خود به محضر او شتافت. 1
نكته: وجوه نامگذارى كعبه به «بيت العتيق»
شيخ طبرسى در تفسير مجمع البيان مىنويسد:
1. منظور از «بيت عتيق» خانه كهن كعبه است و به باور پارهاى، اين نامگذارى، بدان دليل است كه به ملكيت كسى در نمىآيد و آزاد است.
2. به باور پارهاى ديگر، كعبه را «بيت العتيق» گفتهاند، ازآنرو كه از دستبرد و تسلط زورمداران و خودكامگان آزاد است و هر بيدادگرى كه آهنگ ويران ساختن آن كند، پيش از رسيدن به خواسته پليد خود، نابود مىگردد و اگر «حَجّاج» آنجا را ويران كرد و دگربار ساخت و نابود نشد، بدان دليل است كه خدا، اين امت را به بركت پيامبرش، از عذاب استيصال در امان داشت.