179 مدتى از يك روز حلال نگشت. اين شهر، با تحريم خداوندى تا روز رستاخيز حرام گشته است. خارِ آن نبايد قطع گردد و شكارِ آن نبايد تارانده شود و گمشدۀ آن را نبايد كسى بردارد، مگر آنكه آن را بشناسد؛ و گياهِ آن نبايد كنده و بريده شود. بارى، از جمله فضايل اين خانه، اين است كه هر كس داخل آن شود در امان خواهد بود. 1
«خداوند از دو طريق حرمت، براى تربيت و عادت دادن انسانها به خير و نيكى استفاده فرموده است:
1. حرمت مكانى كه به بيتالحرام و مكه محدود مىشود و دامنه حرمت آن شامل جانداران نيز مىگردد: ( لاٰ تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ )؛ [«در حال احرام شكار نكنيد». (مائده:95)] و همچنين درختان را نيز شامل مىشود؛ زيرا رسول خدا(ص) مىفرمايد: «درختان آن قطع نگردند و گياهانش كنده نشوند».
2. حرمت زمانى كه اوقات آن، شامل ماههاى حرام مىشود. روش تربيت انسان از طريق حرمت زمانى و مكانى، از ديرباز جزو شريعت الهى بوده است كه اسلام آن را مورد تأكيد قرار داده و از طريق آن، ميان مؤمنين قبلى و ديگر اهل ايمان، ايجاد ارتباط نموده است و در واقع، براى مردم هر عصرى - اگر راه ايمان را در پيش گيرند و به مقتضاى آن عمل كنند و از شريعت خداوند تبعيت نمايند - زمينه حسن تفاهم و تلاش و اقدام براى قطع اسباب اختلاف و دشمنى و ايجاد صلح و امنيت و آسايش را فراهم مىسازد و همچون اعلان آتشبس الهى است تا در ضمن آن، مردم به بررسى وضع خود بپردازند و به مسئوليتهاى اساسى در زندگى خويش توجه كنند و براساس تعاون و محبت به بهترين صورت به آبادسازى زمين و زندگى بپردازند و از اين طريق، از دشمنى و اسباب زمينهساز جنگ و خونريزى كه نابودكننده آرامش و آسايش و