177 يعنى از صحرانشينان و اهل شهر

جمله دارند از طواف كعبه بهر
ره ندادن حاج را در خانه‌ها
هست خود مكروه، اهل مكه را
بلكه باشد نزد عامه آن حرام
كه شود كس مانعِ حاج از مُقام ¹

13. كعبه، پناهگاه همگان

آن‌گاه كه خداوند، كعبه را خانه انسان‌ها معرفى مى‌كند و از آنان مى‌خواهد كه كعبه را خانه خود بدانند، به آدمى «احساس امنيتِ» در خانه خويش بودن دست مى‌دهد. همان‌گونه كه هر شخصى، خانه خويش را مكانى امن براى برآمدن حوايج خويش، رفع خستگى، تجديد قوا و كسب نشاط و شادابى مى‌داند، خداوند نيز با اتخاذ تدابيرى، كعبه را مكانى امن براى انسان‌ها اعلام فرمود تا در پرتو امنيت آن فضاى ملكوتى، نيازهاى مادى و معنوى فراچنگشان آيد.

هر كه داخل گشت در وى، ايمن است

از حوادث، در پناه ذوالمن است
يعنى آمد هركه در وى ز اعتقاد
هست ناچار او به ترك هر فساد
پس ز شرّ نفس و وسواس عدو
گردد ايمن و آن هواهاى دو تو
ايمن آمد از خلاف ما فَرَض
نى كه نَبْوَد بهر او موت و مرض
در سراى شه، مصونى از عَسَس
نى كه آنجا بر تو ننشيند مگس
پس چو از ظاهر به باطن رو كنى
روى بر امنيت از هر سو كنى ²
«قرآن آنجا [كعبه] را محل صلح و صفا و امن و بست قرار داده است: (وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً) (بقره: 125)

و [به خاطر بياوريد] هنگامى كه خانه كعبه را محل بازگشت [و اجتماع] مردم و مركز امن قرار داديم.