170 به وجود مى‌آيد و اساس آن، وحدت فكر و اعتقاد و عمل و تشديد مهر و محبت و صفا و صميميت و تصميم بر اجراى قانون حق و تثبيت عدل اجتماعى و حفظ حقوق بشر مى‌باشد و اعضاى آن، از اين اجتماع و هماهنگى، هدفى جز امتثال امر خدا و تحصيل رضاى پروردگار و تقرب به درگاه حضرت حق ندارند، طبيعى است كه عنايت ربّانى، شامل حالشان مى‌شود و با به دست آوردن شركت و سيادت جهانى كه مولود اتحاد حقيقى ملل اسلامى است، روابط حسنه تجارى و فرهنگى توأم با حفظ قدرت و عزت ايمانى با ساير ملل برقرار مى‌سازند و تدريجاً معارف آسمانى خود را به ديگران عرضه مى‌دارند، برنامه متين و سعادت‌آفرين قرآن را در زندگى آنان تنفيذ مى‌كنند و بالمآل، آثار درخشان تبعيت از قرآن، همه جا را فرامى‌گيرد و شرق و غرب و برّ و بحر را غرق در خير و صلاح و سعادت مى‌كند و از اينجاست كه قرآن كريم مى‌فرمايد: ( جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرٰامَ قِيٰاماً لِلنّٰاسِ )؛ (مائده: 97)». ¹

«بارى، كعبه محور قيام و مقاومت و پايدارى توده انسان‌ها براى امتثال دستور حق و پرهيز از باطل است؛ همان‌گونه كه قرآن كريم فرموده است: ( جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرٰامَ قِيٰاماً لِلنّٰاسِ ). «قيام» در اين آيه شريفه، به معناى مقاومت و استقامت است، نه برپاخاستن و راست نمودن بدن. در برابر آن، «قعود» است به معناى درماندگى و خوارى و ستم‌پذيرى. و از همين روست كه در آيه شريفه ( فَضَّلَ اللّٰهُ الْمُجٰاهِدِينَ بِأَمْوٰالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقٰاعِدِينَ دَرَجَةً )؛ [«خداوند، مجاهدانى را كه با مال و جان خود جهاد نمودند، بر كسانى كه از جهاد خوددارى كرده‌اند مقام برترى بخشيده است». (نساء:95)] جهاد و قعود در برابر هم نهاده شده است. پس، مجاهدى كه با دشمنان و نيز هواهاى خود به ستيزه برمى‌خيزد، قائم است؛ و آن كه با دشمنان بيرونى و هواهاى درونى خويش به مصالحه مى‌پردازد، قاعد است.