156معمارى و بنّايى كعبه جستوجو كرد. و هر وصف ممتازى كه در قرآن كريم يا سخنان عترت طاهرين(عليهم السلام) درباره شخصيت برجسته اين دو پيامآور بزرگ وحى الهى آمده است، براى ترسيم خطوط چهره معنوى كعبه، سند گويايى خواهد بود. بنابراين، همانطور كه حضرت ابراهيم(ع) يهودى يا نصرانى نبوده، بلكه حنيف و ميانهرو و مسلم و منقاد محض و معصوم از گزند هرگونه شرك بوده است، مىتوان اوصاف اعتدال و توحيد و انقياد را هندسه كعبه دانست. به همين گونه، در بناى كعبه، خلوص و صفاى معماران، ظهور خاص داشت و هندسه آن با قداست «خلوص» آميخته بود؛ زيرا نيت، روح عمل است و كعبه جز براى خدا ساخته نشد و پاداش اين ساختن نيز جز رضاى پروردگار نمىتوانست باشد.
هنگامى كه آن دو شخصيت عظيم آسمانى، كعبه را بنا نهاده، پايههاى آن را بالا مىبردند، از نهاد پاك و ضمير صافشان حقيقتى بدين صورت متمثّل مىشد.
(وَ إِذْ يرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيتِ وَ إِسْماعِيلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعليمُ) (بقره: 127)
و [به ياد آوريد] هنگامى را كه ابراهيم و اسماعيل، پايههاى خانه [كعبه] را بالا مىبردند [و مىگفتند:] پروردگارا! از ما بپذير، كه تو شنوا و دانايى.
بنابراين، بنيانگذاران كعبه، جز رضاى خدا، خواهان چيز ديگرى نبودند.
اهميت درخواست پذيرش عمل از درگاه خداوند ( رَبَّنٰا تَقَبَّلْ مِنّٰا ) از آن روست كه حُسن فعلى و فاعلى، دو ركن مهم پذيرش اعمال است؛ يعنى اولاً بايد اصل عمل، نيكو بوده، قابليت تقرب به مولا را داشته باشد و ثانياً از روح با ايمانى صادر شده باشد و دعاى مذكور، اشاره به تحقق اين دو شرط دارد». 1