193
فصل دوم: وقوف
وقوف به عرفات
امام خمينى رحمه الله : واجب است وقوف به عرفات به قصد قربت (م 956) و مراد از وقوف، بودن در آن مكان است چه سواره، چه پياده يا نشسته يا خوابيده يا در حال راه رفتن، به هر حال كه باشد كافى است (م 957) و به احتياط واجب لازم است، در عرفات باشد از بعد از زوال روز نهم تا غروب شرعى كه وقت نماز مغرب است(م 959).
-تأخير انداختن از اول ظهر اگر كم باشد، مثلاً به مقدار نماز ظهر و عصر كه جمع بين آن‌ها كند، معلوم نيست حرام باشد ولى احتياط آن است كه تأخير نيندازد. (م 960).
آيات عظام: گلپايگانى رحمه الله ، صافى، فاضل، نورى، مكارم و اراكى رحمه الله : اين احتياط (عدم تأخير) ترك نشود. (م 960).
آيةاللّٰه بهجت: وقوف در عرفات براى شخص مختار بنابر احتياط از اوّل زوال تا غروب است. (م 959) ... اين احتياط (عدم تأخير) لزومى است. (م 960).
آيةاللّٰه زنجانى: تأخير (وقوف به عرفات) تا كمى قبل از نماز مغرب مانعى ندارد. به قدرى كه مسمّى وقوف صدق كند. ليكن