182توضيح: آيةاللّٰه وحيد: (ص 65 م 152) تنها در مورد ضيق وقت فتوايشان چون فتواى امام است و مسأله دوّم را ندارند.
آيةاللّٰه سيستانى: در مسأله 922 مى‌فرمايد: در فرض مسأله اگر در حال احرام حائض بوده است حجّش بدل به افراد مى‌شود و در صورت تمكن بايد بعد از حج، عمره مفرده انجام دهد. و اگر بعد از احرام حائض شده است احتياط مستحب اين است كه عدول كند ولى مى‌تواند به احرام خود باقى باشد و سعى و تقصير را انجام دهد و پس از اعمال منى قبل از طواف حج، طواف عمره و نماز آن را قضا كند. (م 922).
آيةاللّٰه زنجانى: اگر (زن حائض) از اوّل بداند كه تا آخرين وقت طواف و نماز، حائض مى‌باشد يا بداند قبل از آن، حائض مى‌شود و شكّ دارد كه حيض او تا آخر وقت ادامه دارد يا نه، احرام عمرۀ تمتعش باطل است. و در غير اين صورت احرامش صحيح است و سعى و تقصير را انجام دهد و طواف عمرۀ تمتع و نماز را بعد از برگشتن از منى و قبل از طواف حج قضا مى‌كند. (معظّم‌له تبديل را صحيح نمى‌داند) (ص 38 س 111).
نيز مى‌فرمايد: ولى زنى كه در ميقات حائض است و مى‌داند كه تا آخرين وقت عمرۀ تمتع پاك مى‌شود و همچنين زنى كه در ميقات پاك است و شك دارد كه بعداً حيض مانع طواف او مى‌شود يا نه، يا مى‌داند حيض نمى‌بيند، به احرام عمرۀ تمتع محرم مى‌گردد، پس اگر حائض شد، سعى را مقدّم بر طواف مى‌دارد و تقصير مى‌كند. (ص 35 م 104).