331را قلب و قطب عالم امكان دانست. در دعاى عديله، هنگام ذكر نام مقدس حضرت مهدى(عج)مىخوانيم:
الّذي بِبَقائِهِ بَقِيَتِ الدُّنيا وَبِيُمْنِهِ رُزِقَ الْوَرَى وَبِوُجُودِهِ ثَبَتَتِ الْاَرْضُ وَالسّماء.
آن مهدى منتظرى كه با ماندگارى او جهان مانده است و از بركت وجود او تمامى آفريدگان، روزى دريافت مىكنند و بهوجود او زمين و آسمان استوار مانده است.
ملاحظه مىكنيد كه اين جملات و معانى، با كلمه قلب و قطب كاملاً سازگار است. محدث نورى درباره كلمه «قطب»، كه معمولاً عرفا از آن زياد استفاده مىكنند، جملهاى را از عالم بزرگوار «كفعمى» نقل مىكند و مىفرمايد:
ايشان در ضمن دعاى امداود كه مىگويد: «
اللّهمَ صَلِّ عَلَى الْاَبْدالِ والْاَوتادِ » فرموده است: «دنيا خالى نيست از يك قطب،چهار اوتاد، چهل ابدال، هفتاد نجيب و 360 صالح كه قطب حضرت مهدى(عج) است». 1
اباصالح
«اباصالح» از كنيههاى مشهور حضرت مهدى(عج) است. محدث نورى(رحمة الله) نقل مىكند كه ميان عرب از واژه اباصالح زياد استفاده مىشود؛ بهويژه براى استغاثه به صاحبالامر. ايشان روايتى را از امام صادق(ع) نقل مىكند كه هرگاه در راه گم شدى، اين چنين حضرت را ندا كن:
«يااباصالِح ياأباصالِح ارْشُدُونا إلى الطَّريقِ رَحِمَكُمُ الله». 2
در اينجا حكايتى اطمينانبخش را از عالمى بزرگوار و مورد وثوق نقل مىكنيم كه امام زمان را در حال اضطرار با نام اباصالح صدا زده و از هلاكت نجات يافته است. اين حكايت را علامه مجلسى از پدر بزرگوار خود (محمدتقى مجلسى) نقل مىكند:
در زمان ما شخص بزرگوار و شايستهاى بود معروف به «اميراسحاق استرآبادى» كه چهل سفر پياده به حج رفته بود و بين مردم شهرت داشت كه ايشان داراى قدرت