266براى اينكه كسى نگويد اگر حكومت به دست ما مىرسيد با عدالت رفتار مىكرديم». 1
همچنين در خور توجه است كه حضرت نوح، پيامبر بزرگ و اولوالعزم، بعد از 950 سال دعوت و شكيبايى و خون دل خوردن و بعد از يأس كامل، زبان به نفرين گشود و گفت:
رَبِّ لاٰ تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكٰافِرِينَ دَيّٰاراً * إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبٰادَكَ وَ لاٰ يَلِدُوا إِلاّٰ فٰاجِراً كَفّٰاراً (نوح: 26 و 27)
پروردگارا! هيچكس از كافران را روى زمين باقى مگذار؛ زيرا اگر آنان را باقى بگذارى، بندگانت را گمراه مىكنند و جز نسلى فاجر و كافر به دنيا نمىآورند.
حضرت نوح براى نفرين خود به اين مطلب استدلال مىكند كه آنان بندگانت را گمراه مىكنند و همچنين از نسل آنان هرگز مؤمن و موحدى بهوجود نخواهد آمد. از اين استدلال استفاده مىشود كه بايد عقوبت الهى براى هلاكت افراد امتى، موقعى انجام گيرد كه از نسل آنان، اگرچه در آينده دور باشد، مؤمن و موحدى بهوجود نيايد. ازاينرو روايات اهلبيت(عليهم السلام) يكى از علل تأخير ظهور را همين مسئله دانسته است. حضرت صادق(ع) فرمود:
خدا در صلب كافران و منافقان، نطفه افراد باايمانى را وديعه نهاده است. به همين علت بود كه على(ع) از كشتن برخى پدران كافر، خوددارى مىكرد تا اولاد مؤمن از آنان بهوجود آيد... همچنين قائم ما اهلبيت ظاهر نمىشود تا اينكه امانتهاى الهى از صلب كافران خارج شوند. بعد از آن ظاهر مىشود و كفار را به قتل مىرساند. 2
توجه به نكتهاى مهم
تصريح روايات بر شيوع فساد و ظلم قبل از ظهور حضرت مهدى(عج) نه تنها بدان معنا نيست كه ما مقابل گناه و ظلم ساكت، و نظارهگر باشيم، بلكه نبايد انسان به بودن