1694. هدايت و رهبرى كه از شئون اولياى الهى است، گاهى هدايت فرد است و گاهى هدايت جمع، گاهى در ظاهر است و گاهى در پنهان. پيامبر اكرم(ص) حدود سه سال مخفيانه دعوت كرد و وظيفهاش هدايت و تربيت فرد بود. سپس مأمور به اعلان شد. حضرت نوح نيز گفت: ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَ أَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرٰاراً ؛ «سپس آشكارا و نهان [حقيقت توحيد و ايمان را] براى آنان بيان كردم». (نوح: 9) كه دعوت در خفا همان هدايت و تربيت فرد است.
مفاد آيه وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا (انبياء: 73) اين است كه هرطور خداوند به امامان دستور مىدهد، آنان وظيفه هدايت را انجام مىدهند؛ چه پنهان و چه آشكارا. حضرت ولى عصر(عج) نيز همانند حضرت خضر شخص ناشناختهاى است كه كارهاى سودمندى براى بشر انجام مىدهد. پس غيبت امام به معناى جدايى او از جامعه نيست.
عنايت ائمه(عليهم السلام) به مشكلات دوستان خود
روايات فراوانى داريم كه بر توجه ائمه(عليهم السلام) براى رفع مشكلات مردم دلالت دارد؛ براى مثال «رميله» مىگويد:
در زمان خلافت اميرمؤمنان(ع) تب شديدى بر من عارض شد و چون روز جمعه رسيد مقدارى تب فرو كشيد و با خود گفتم چيزى بهتر از اين نيست كه خود را شستوشو بدهم و بروم پشت سر على(ع) نماز گزارم. همينكه حضرت شروع به خطبه كرد، تب شدت پيدا كرد. بعد از نماز حضرت وارد دارالاماره شد و من نيز با ايشان داخل شدم.
حضرت به من توجهى كرد و فرمود: «چرا ناراحتى و به خود مىپيچى؟» حال خود را براى حضرت بيان كردم. حضرت فرمود: «رميله! هيچ مؤمنى نيست كه وقتى مريض مىشود ما نيز براى مرض او مريض، و براى اندوه او اندوهگين مىشويم و آنان دعايى نمىكنند مگر اينكه ما براى استجابت آن آمين مىگوييم و اگر ساكت بمانند ما برايشان دعا مىكنيم».
رميله مىگويد: عرض كردم اين مطلب مربوط مىشود به دوستان و مؤمنانى كه در همين شهر و در اطراف شمايند؟ و حال آنكه دوستان شما و صاحبان ايمان در عالم