220 (سِيمٰاهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ) ¹. هركس مايل است كه با چشمانى روشن، خدا را ملاقات كند، بايد محمد بن على(ع) را دوست بدارد. هركس مايل است خداى عزوجل را در حالى ملاقات كند كه نامه اعمالش را به دست راستش مى‌دهد، بايد جعفر بن محمد(عليهما السلام) را دوست بدارد. هركس مايل است خدا را پاك و پاكيزه ملاقات كند پس بايد موسى بن جعفر(عليهما السلام) را دوست بدارد.

هركس مايل است خندان، خداوند را ملاقات كند بايد على بن موسى الرضا(عليهما السلام) را دوست بدارد. هركس مى‌خواهد خداوند را در حالى ملاقات كند كه درجاتش رفيع گشته، و بدى‌هايش به خوبى مبدل شده است، بايد پسرش محمد را دوست بدارد. هركس مايل است خداوند عزوجل را در حالى ملاقات كند كه بازخواست او را آسان گرداند و او را وارد بهشتى كند، كه عرض آن به اندازه آسمان‌ها و زمين است، بايد پسرش على را دوست بدارد.

هركس مى‌خواهد خداى عزوجل را درحالى‌كه از رستگاران است، ملاقات كند، بايد پسرش حسن عسكرى را دوست بدارد و هركس مايل است با ايمانى كامل و اسلامى نيكو، خداوند را ملاقات كند، بايد پسرش مهدى صاحب‌الزمان را دوست بدارد؛ چرا كه اينان چراغ‌هاى تاريكى، پيشوايان هدايت و پرچم‌هاى تقوا هستند و هركس آنها را دوست بدارد و ياريشان كند، من از جانب خدا، بهشت را براى او تضمين مى‌كنم. ²

روشن است كه حافظ محمد بن احمد بغدادى، به صحت اين روايت ايمان دارد وگرنه آن را در «الأربعين» خود نقل نمى‌كرد؛ به‌ويژه آنكه وى در پايان سخن خود مى‌نويسد:

من ازآن‌رو به پذيرش برترى آنان، يعنى اهل‌بيت، مايل شده‌ام كه مذاهب مختلف را