219موضوع اشاره مى‌كند و روايتى را مى‌آورد كه سند آن به بلاذرى مى‌رسد. بلاذرى اين روايت را بى‌هيچ واسطه‌اى از قول محمد بن حسن، نقل مى‌كند و او را امام عصر خود مى‌نامد. ابن جزرى در مقدمه اين كتاب، تأكيد مى‌كند كه تنها به ذكر احاديث متواتر، صحيح يا حَسَن بسنده كرده است و بر اين اساس، روايت بلاذرى نيز، به‌ويژه با در نظر گرفتن ويژگى‌هاى راويان آن كه در خود سند ثبت شده است،معتبر مى‌باشد. 1
2. حافظ محمد بن احمد بن ابوالفوارس بغدادى (متوفاى412 ه . ق)
وى در حديث چهارم كتاب «الأربعين» مى‌نويسد:
محمود بن محمد هروى... از ابوعبدالله محمد بن عبدالله از سعد بن عبدالله از عبدالله‌بن جعفر حميرى، و او نيز از محمد بن عيسى اشقرى از ابوحفص احمد بن نافع بصرى روايت مى‌كند: پدرم، كه خادم امام ابوالحسن على بن موسى‌الرضا(ع) بود، [از قول رضا] از پدرش موسى بن جعفر، آن بنده صالح خدا، از پدرش جعفر صادق از پدرش محمد بن على، شكافنده دانش پيامبران، از على‌بن‌حسين، سرور عابدان، از پدرش سيدالشهدا حسين بن على از پدرش سرور اوصيا على بن ابى‌طالب(عليهم السلام) براى من روايت كرد كه برادرم رسول خدا(ص) به من فرمود: «هركس مايل است خدا را درحالى‌كه به او توجه مى‌كند و از او روى نمى‌گرداند ملاقات كند، بايد على(ع) را دوست بدارد.
هركس تمايل دارد خدا را درحالى‌كه از او خشنود است ملاقات كند، بايد پسرت حسن(ع) را دوست بدارد. هركس مايل است خداى عزوجل را بى‌هيچ ترسى ملاقات كند، بايد پسرت حسين(ع) را دوست داشته باشد.
هركس مايل است در حالت پاك‌شدن از گناهان، خدا را ملاقات كند، بايد على‌بن‌حسين(ع) را دوست بدارد؛ زيرا على‌بن‌حسين مصداق اين آيه شريفه است: