195وى مى‌گويد: پس از پايان اين ابيات، حُضار مجلس، دلواپس على(ع) شدند و گمان كردند كه متوكل او را مجازات خواهد كرد. اما متوكل به سختى گريست تا جايى‌كه اشك، محاسنش را خيس كرد و همه حضار نيز به گريه افتادند. متوكل فرمان داد تا جام‌هاى شراب را بردارند و آن‌گاه به [امام] على هادى گفت: «اى اباالحسن! بدهى ندارى؟» گفت: «چهار هزار دينار بدهى دارم». متوكل فرمان داد تا چهار هزار دينار به او بدهند و آن‌گاه با عزت و احترام، وى را به خانه‌اش بازگردانند. 1
4. شمس‌الدين محمد بن احمد بن عثمان ذهبى (متوفاى 748 ه . ق)
وى مى‌گويد:
على بن محمد(عليهما السلام) ... سرور بزرگوار، ابوالحسن علوى حسينى، فقيه و يكى از ائمه دوازده‌گانه است كه شيعيان او را هادى لقب داده‌اند... على(ع) در چهل سالگى و به سال 54 هجرى [مقصود 254ه .ق است] درگذشت. 2
ذهبى در «العِبَر» هم مى‌نويسد: «... على هادى(ع) انسانى فقيه، پيشوا و اهل عبادت بود». 3 وى در «سير أعلام النبلاء» نيز چنين مى‌آورد: «على هادى(ع)، انسانى شريف و بزرگوار بود». 4
5. يافعى عبدالله بن اسعد (متوفاى 768 ه . ق)
وى مى‌گويد: «على هادى(ع)، انسانى عابد، فقيه و پيشوا بود... كه نزد متوكل از او بدگويى كرده بودند...» 5، يافعى در ادامه، همان داستان مذكور ابن خلكان را نقل مى‌كند.