194مو بر تن و ملحفه‌اى پشمين بر سر دارد. بى‌هيچ زيراندازى، روى شن و سنگريزه نشسته است و رو به قبله، برخى آيات قرآن درباره بهشت و جهنم را تلاوت مى‌كند.

ترك‌ها وى را با همان حالت، دستگير كردند و در دل شب به نزد متوكل بردند. متوكل سرگرم نوشيدن شراب بود و جامى در دست داشت كه [امام]على هادى(ع) در برابر او ايستاد. متوكل با ديدن وى، او را بزرگ شمرد و در كنار خود نشاند. اين در حالى بود كه در خانه على هادى، هيچ‌كدام از چيزهايى كه سخن‌چينان مى‌گفتند، يافت نشد و مورد مشكوكى هم عليه وى مشاهده نگرديد. متوكل جامى را كه در دست داشت، به على هادى داد. اما [امام] على هادى گفت: «چنين چيزى هيچ‌گاه با گوشت و خون من در نياميخته است. بنابراين مرا از آن معاف دار». متوكل درخواست او را پذيرفت و گفت: «شعرى نيكو برايم بخوان». [امام] على هادى(ع) گفت: «من كم شعر مى‌گويم». متوكل گفت: «بايد براى من شعرى بخوانى». در اين هنگام [امام] على هادى به سرودن اشعار زير پرداخت:

باتُوا عَلَى قُلَلِ الأجبالِ تَحرُسُهُم