123
21. عبدالرؤوف مناوى قاهرى شافعى (متوفاى 1031 ه .ق)
وى مىگويد:
علىبنحسين بن على بن ابىطالب(عليهم السلام)، زيور عابدان، پيشوا و مورد اتكا بود. بخشش و اخلاق نيكويش زبانزد همگان و آوازهاش همهجا را فرا گرفته بود. ميهماننواز، بردبار و سرآمد رؤسا بود. از او اميد تدبير و سياست مىرفت... و مورد اطمينان، محترم و فاضل بود... .
مناوى در ادامه مىنويسد:
در عبادات و فروتنى، به هنگام وضو و نماز، مناقبى دارد كه شنونده را مات و مبهوت مىكند. وى تا هنگام وفاتش، در هر شبانه روز هزار ركعت نماز مىگزارد. مالك مىگويد: «به خاطر فراوانى عبادت بود كه او را زينالعابدين ناميدند». هنگامى كه چشم از جهان فرو بست، دريافتند كه يكصد خانواده را غذا مىداده است... . 1
22. عبدالله بن محمد شبراوى (متوفاى 1171 ه .ق)
وى مىنويسد: «پيشواى چهارم، علىبنحسين بن على بن ابىطالب(عليهم السلام) است... او عابد، پارسا، پرهيزكار، فروتن و خوشخو بود...». شبراوى در ادامه، بخشهايى از نيكىها و مناقب امام سجاد(ع) را آورده است. 2
23. محمد بن صبان شافعى (متوفاى 1206 ه .ق)
وى مىگويد:
و اما حضرت على زينالعابدين، فرزند حسين بن على بن ابىطالب(عليهم السلام) است... او بسيار از خداى تعالى مىترسيد؛ بهگونهاى كه هنگام وضو، رنگ رخسارهاش زرد مىشد و مىلرزيد. به او مىگفتند: «چرا چنين مىشوى؟» پاسخ مىداد: «آيا مىدانيد در برابر چه كسى خواهم ايستاد؟».