108در برخى منابع آمده است:

«الحسن و الحسين سبطان من الأسباط» ¹؛ «حسن و حسين دو امت در ميان امت‌ها هستند». هيثمى مى‌گويد: «سند اين حديث، حَسَن است». ² شارح «التاج الجامع للأصول» مى‌نويسد:

مقصود حديث مذكور اين است كه حسين(ع) به لحاظ اخلاق و اعمال صالح در دنيا همانند امتى صالح است؛ چنان‌كه خداى تعالى مى‌فرمايد: (إِنَّ إِبْرٰاهِيمَ كٰانَ أُمَّةً قٰانِتاً لِلّٰهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ) . ³ حسين در روز قيامت، با منزلت و جايگاهى عظيم، و درست همانند يك امت بزرگ، برانگيخته مى‌شود. ⁴

5. علاقه پيامبر(ص) به حسين(ع)

از ابوهريره روايت شده است كه رسول خدا(ص) را ديدم كه حسين بن على(ع) را بر دوش خود مى‌نهاد و مى‌فرمود:

«اللهم اني احبُّه فأحبّه»؛ «خدايا! من او را دوست دارم پس تو نيز او را دوست بدار». حاكم پس از نقل اين روايت ⁵، صحت آن را تأييد كرده و ذهبى نيز ديدگاه وى را پذيرفته است. ⁶

در «المستدرك» به نقل از ابوهريره روايت شده است:

هرگاه حسين بن على را مى‌ديدم، به شدت مى‌گريستم؛ چرا كه رسول خدا(ص) يك روز از خانه بيرون آمد و مرا در مسجد يافت. ايشان دست مرا گرفت و به من تكيه داد. من همراه ايشان به راه افتادم تا اينكه به بازار بنى‌قينقاع رسيديم و هنوز هيچ سخنى با من نگفته بود. رسول خدا به گشت‌وگذار در بازار و نظاره آن پرداخت و آن‌گاه همراه من به مسجد بازگشت و در آنجا نشست. جامه‌اش را كاملاً دور بدن خود پيچيد و به من