141
مَوْلاهْ». اهل سنت، با اين نقل مىخواهند بگويند كه اين سنت پيامبر (ص) درباره على عليه السلام ، خصوصى و عادى و كماهميت بوده است.
طبق آنچه مورخّانى همچون خطيب بغدادى در تاريخ خود، ابن عبدالبر در الاستيعاب، ابن خلكان در وفيات الاعيان، ابن كثير در البداية والنهاية، ابن اثير در اسدالغابة، حلبى در السيرة الحلبية 1 نقل كردهاند، غدير حادثهاى در ملأ عام و در هنگام بازگشت از حجة الوداع و در شرايط خاصى بوده است. به گواهى منابع معتبر، پيامبر چند صد هزار نفر را در آن هواى داغ گرد آورد و دستور داد رفتگان بازگردند و حاضران صبر كنند تا ماندگان برسند. از جهاز شتران منبرى ساختند. سپس پيامبر (ص) برفراز منبر رفت و عباراتى را بيان فرمود كه همه آنها قرائن مفهوم حديث غدير است. از جمله فرمود: نزديك است من دعوت خداوند را لبيك بگويم و به سوى او پر بكشم. سپس فرمود:
«أ لَسْتُ أولى بالمُؤمنين مِن أنفسهم»؛ «آيا من سزاوارتر از مؤمنان به خودشان نيستم؟» اين جملهها با نقل بريده اسلمى كه ممكن است تكرار حديث غدير باشد، كاملاً بيگانه است.
ولايت به معناى رهبرى
در عرصۀ حديث غدير، سه دسته قرينه وجود دارد: زمانى، حضورى و لفظى. اين قرائن، نشاندهنده طرح ولايت به معناى نشستن على عليه السلام بر جاى پيامبر (ص) و رهبرى امت است: