119 مىكرديد، در سرزمين شما هيچ پرندهاى بر درختى زنده نمىماند؛ يعنى خداوند تمام موجودات را هلاك مىكرد».
استدلال شيعه به آيه مباهله
محققان شيعه در استدلال به آيه مباهله، دو روش دارند: استدلال عمومى؛ استدلال فنى.
استدلال عمومى آن است كه وقتى كسى مىخواهد كار بزرگ و مهمى انجام دهد كه پيشانى و وجهۀ عملكرد او محسوب مىشود، تمام نيرو، استعداد و توان خود را به ميدان مىآورد. از آن جهت كه پيامبر (ص) در جريان مباهله به جايى مىرفت كه حقانيت و بطلان او روشن مىشد، و از اين طرف، اين كار مهم هم زير ذرهبين مسلمانان و تازه مسلمان شدگان، و هم در منظر كسانى كه او را به مبارزه طلبيده بودند، قرار داشت، بسيار مهم محسوب مىشد.
از طرف ديگر براى كارى با اين اهميت، اين افراد را به عنوان معتمدترين سرمايههاى خود انتخاب مىكند. اين انتخاب نشان مىدهد كه براى حضرت، اين افراد با ديگران متفاوت و متمايزند و اين انتخاب تصادفى و غير موجّه نيست. اينكه پيامبر (ص) على عليه السلام و دختر گرامى خود و فرزندان ايشان را با خود آورد، نشان مىدهد كه آنها نزديكترين اشخاص به پيامبرند و نزديكترين افراد به پيامبر (ص) ، شايستهترينِ آنها براى جانشينى او هستند و چنانچه ديگر صحابه وخانوادۀ آنها را مىآورد، اين فضيلت براى آنها هم اثبات مىشد.
در استدلال فنى بايد گفت همانگونه كه در آيه هم روشن است،