102 وحى و چه در تبليغ وحى مصون و ايمن كند. اگر عصمتى براى او باشد كه اين آيه هم مىخواهد بر آن تأكيد كند، اين عصمت، براى ديگران هم به نوعى صادق است. اما به وجهى كه در بحث قبل اشاره شد، مرتبه ولايت با نبوت تفاوت دارد.
براساس اعتقاد شيعه، در اين آيه، شقّ سوم صحيح است؛ يعنى خداوند زمينه گناهكردن را به همه معانى آن كه در كلمه «رِجْسْ» از عام بودن اين واژه فهميده مىشود، از امام يا معصوم برطرف كرده است.
به لحاظ سه تأكيد، مفاد آيه زمينۀ هرگونه گناه و فرض آن را منتفى مىنمايد:
تأكيد اول در لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ ، عَنكُم (از شما)، در تخصيص اذهاب به مخاطبان است. خداوند نفرموده است: «لِيذهِبَ الرِّجْس عنكم» تا گفته شود: خداوند خواسته است گناه را از اين افراد و ديگران بزدايد بلكه با تقديم جار و مجرور خواسته بگويد كه اراده نموده گناه را از آن افراد خاص بزدايد. همانگونه كه آلوسى در تفسير روح المعانى مىگويد، اگر چنين حكمى مربوط به مخاطبان، از آيه برداشت شود، قطعاً اختصاصى افرادى است كه با ضمير «كُم» در آنجا از آنها ياد شده است.
تأكيد دوم وسوم در يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً است. يكى باب تفعيل است كه علاوه بر متعدّى بودن، بر كثرت و فزونى دلالت مىكند؛ دوم مؤكد شدن به كلمه بعدى به صورت مفعول مطلق تأكيدى است: وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً.
سه تأكيد ياد شده، بسيار مهم است. مفسران از اين سه تأكيد