32- «حموينى جوينى» پيشگويى رسول خدا(ص) از اين واقعه را چنين نقل مىكند:
رسول خدا(ص) فرمود: چون به دخترم فاطمه(عليها السلام) مىنگرم، به ياد مىآورم آنچه را بعد از من بر سر او خواهد آمد و حال آنكه، در خانهاش ذلّت وارد مىشود و از وى هتك حرمت شده، حقش غصب و ارثش منع مىگردد، پهلويش شكسته شده، جنينش سقط مىشود و او فرياد وامحمداه! برمىآورد. پس او، اولين كس از اهلبيتم است كه به من ملحق مىگردد. پس درحالى بر پدرش وارد مىشود كه محزون، مصيبتديده، غمگين و كشتهشده است. 1
- در منابع تاريخى آمده كه يكى از تأسفهاى ابوبكر هنگام مرگ، دخالتش در اين ماجرا بود: «اى كاش من در خانه فاطمه را نمىگشودم؛ اگرچه با بسته بودنش كار به جنگ مىكشيد». 2
با وجود چنين مدركهايى، بايد به وقوع اين واقعه باور داشت و تأييد كرد كه ماجراى حمله به خانه حضرت زهرا(عليها السلام) انكارشدنى نيست.